عشق من ایران و من ایرانی ام

دخت ایرانم و من یک فارسی ام

------------------------

با پرواز قلم و به فرماندهی روح و دلم می نویسم !/ژیلا/

------------------------

بنام خداو ندگار عظیم و خداوند جان

خداوند هستی و موجود در هر زمان

------------------------

هر الفبائی که من کردم به بند

دام شد در بند امیالم فکند.

-----------------------

شور و شوق من همه در شعر اوست

روز و شب هایم همه در ذکر اوست

------------------------

الهی دل بده دنیایِ وسعت

الهی نام تو جایِ محبّت

محبّت با دلم آکنده گردان

که با یادت وجودم سایه گردان

-------------------------

بت خود را شکستم که خدایم بینم

در شکسته بت خود نور خدایم دیدم

------------------------

الهی بوی تو بوی وصال است

الهی روی تو روی نگار است

وصال و آن نگار از تو بخواهم

که وصل هر نگار با تو کمال است

سراینده : ژیلا راسخ
------------------------
من خودم را شاعر نمیدانم وهیچ ادعایی در رعایت قوانین شعری مرسوم وسنتی هم ندارم البته وصد البته سعی دارم که اصول شعر پارسی را رعایت کنم ولی گاهی قانون شعری از دستم در می رود و شعر دلم را که قانون وسبکش باز دلم معین می کند که اگر بشود اسمش را شعر گذاشت می سرایم پس برمن خرده نگیرید زیرا حکایت دل خود حکایتی نا گفته است؟!

------------------------

این ابیات را به خواهر عزیزم ویدا که او همچون من در غربتی دیگر است تقدیم می کنم.

------------------------

بنگر در تیک تیک ساعت زمان

خروش رودها

آرامش ظاهری جنگل

بارش باران بهاری

لحظه های انتظار مادر

شکفتن شکوفه ها

ترنّم باد

سخاوت زمین

غرور کوه

و در بیت الشعر / ژیلا /

ردّ پای او را ببینی


وبسایت رسمی من با نام کرشمه http://www.jila rasekh.com

/// سوگند///

خداوندا ..........

به تسبیح تو سوگند

به حمد و قبله ات سوگند سوگند

من از کویت نران من دردمندم

گُنه کردم

ببخش !! آخر به بندم

رها کن این اسارت و این جدایی

دگر آخر به کی

این بی خدایی ،بی پناهی

من از درگاه تو خواهان وصلم

تو لبیکم بگو

تا جان و هم جانان ببخشم

اگر ژیلا !

خدایش، این اِلاهش راشناسد

خدا هم بنده اش

این رانده اش را می نوازد

---------------------

بودنم آغاز و پایانش همه بند تو بود

خواندنم شعری همانند تو بود

رقص آتش از برای ناز ابروی تو بود

شعر /ژیلا/ هر الفبایش همه یاد تو بود

--------------------

برای استماع دکلمه برخی اشعارم توسّط برادر گرامی آقای میلاد شریف از/دانمارک/میتوانید به وبسایت من مراجعه کنید http://www.jilarasekh.com/

------------------------

نکند خواب برد خوابِ مرا

نکند راز خودش فاش کند رازِ مرا

نکند اشک بشوید همه ی اشکِ مرا

نکند عشق خودش خام کند عشقِ مرا

------------------------
بیت بیت قلبم غزل خوان و مدیحه سرای دیوان توست

تو مرثیه می خوانی و من سرود عشق

بیا نخوت کلام سردت را به مثنوی عاشقانه لیلی و مجنون واگذار

با قافیه دل

دوبیتی عاطفه

الفبای عشق

------------------------

باز من مَستم و از مستیِّ تو خواهم مُرد

باز من مُرده ام و مُرده ی تو خواهم مُرد

باز این ساغر ما خالی و پُر می گردد

باز قاموس کلامم ز تو دُر می گردد

------------------------

گل به خوشبویی و زیبایی تو دارد راز

ماه وز نور و جلال تو کند این همه ناز

------------------------
///شاید///

تمام بودنم را در سروده ایی بسُرا !

شاید در ابیات تو آرام گیرم

شاید جانی در کالبد بی جانم دمیده شود

شاید در غزل های تو غزلگونه شوم !!

شاید!!

بودنم را چون خون آشامان بنوش

پیاله ات را با شراب سرخ فام چکیده از قلبم لبریز کن

وآنرا جرعه جرعه نوش کن

شاید آرام گیری

شاید مرا احساس کردی

شاید!

-----------------------

بهر نمازش که وضو می کنم

هر طرفی قبله زِ او می کنم

تسبیح وسجاده ام او می شود

حمد وثنای تن تب کرده ام او می شود

------------------------

از خودت تو به خدایت می رسی

و ز خود غافل به شیطان می رسی

------------------------
///لیلی///

لیلی بدر آمد

باز کن پنجره ها را

باز کن این خم ابرو ،خم غم های جهان را

باز کن این رخ زیبای بهاری

تا خدا سبز کند

رویش گل های صفا را

بازکن گرمی آغوش نگاهت

تا که خورشید کند

باز رخش را

باز کن دست دلت ،

دست کرم را

تا که آباد کنی

خاک خدا را

------------------------

کاش روزی که خدایم

گِلِ این مانده به گِل را می ساخت

کوزه گر ،کوزه ی عمر مرا

خانه تو می انداخت

------------------------

نرگس باغ ز مستیِّ رخِ تو به دعاآمده بود

آهوی چشم تو از دشت خدا آمده بود

هدیه ات داد، گل سرخ لب لعل عقیق

نفس چون گل تو از اِرم و باغ خدا آمده بود

------------------------

///من یه سطرم///

نه مریدم نه مرادم

نه گناه شب هرز و شب تارم

نه شرابم، نه شر و شور جوانی

من نه بازیچه آن بلهوسانم

من یه سطرم

سطری از متن زمینم

که به جوهر شدم آلوده دنیا

به خرابات شدم شهره و در میکده مستانه وتنها

من نچیدم ز هوس سیب، از باغ تمنّا

من نیالوده ام این عرصه و این دامن صد چین شبانگاه

من عروسم که به داماد طبیعت شده مدیون

من خطایم!

که به خطِّ لبِ آن عشوه هر جایی بی نام شدم واله وشیدا

من گناهم؟ !

گُنهی از سر تقصیر دگرها!!

------------------------

///برو از یاد من///

قصّه هایم همه سبز

دست هایم که بنفش

رنگ شب گاهی سپید

روزها رنگ شفق

صبح هایم دلِ خون

در نمازم تو چه غمگین بودی

باز این پیچک تنهایی مرا می پیچد

آخ این خواب عجیب

رنگ آبی دارد

دانه تسبیحم ،عددی می سازد

عدد یک با یک

تو بگو این رویا ؟به کجا سر دارد

برو از خواب من ، برو از یاد من

یکِ تنهای من!

عدد راز من !

------------------------
///کودکم///

دست ها خالی ز نان ، قلبها خالی ز مهر

چشم ها دور از حیا ،کاسه ها مانده به گِل

پای ما خسته ،توانی نیست مارا

مانده ایم بر جا و در جا می زنیم

نعره ها گوش فلک را برده است

ضجّه ها نای ونفس را خورده است

....................

کودکم غمگین و می پرسد مرا

نان من کو ، آب میخواهم

که من هم تشنه ام

سینه ام خشکیده ،دردم در گلوست

صورتم تابیده، چشمم بی فروغ

کودکم نان خواهد ودستم تهی است

مهر من کین گشته از رنج زمان

خانه ام خاموش ،قلبم سوت وکور

کودکم خسته ،من هم خسته تر

دست وپایم بسته ،من هم در قفس

رنگ من تابیده ،مویم هم سپید

دست لرزانم تهی

کودکم نان خواهد و دستم تهی است

کودکم .....................

------------------------

///به کدامین؟! ///

من در اندیشه فردای دگر خواهم بود

تا که هر بیدل عاشق به رهش باز رسانم

که در آن غربت وهجر ،لغتی بی معنی است

تا تو آنگاه به کنارم آیی

وبگویی چه زیباست وصال

ومن از عشق برایت چه سخن ها دارم

گرمی دست دلم هدیه ی تو خواهم کرد

وتو از من بپرسی به کدامین گُنهت توبه شکستم

به کدامین لغتی نامه نوشتم

به کدامین خم ابروی تو من باده شکستم

که شدم چلّه نشین دل غمّاز و رخ مهرویت

تا که ترکم بکنی یا به هجرم سپری ؟

یا به خاکم فکنی ؟

شمع خاموش مزارم بنهی

گل زردی وخُماری به یادم بنهی

همره باد فنا

در فراموشکده جا بنهی

آخ!! گر من بخطایی سوختم

تو به حیلت به گناه آلودی

تو به اشک من دربند طهارت کردی

تو به سوداگری با عشق حماقت کردی

تو به خود با خود وبی خود که خیانت کردی

من در اندیشه فردای دگر خواهم بود

ودگر بار در اندیشه فردای نویی

خواهم بود

------------------------
///انتظار///

در برزخ خیال

دروادی کلام

در انتظار نگاه

چشم براه خواهم ماند

انتظار تنفس در هوای تو

در خیال تو ،من خواهم آمد

به سرزمین مهر

به دیدارت ، به دیارت سفر خواهم کرد

ترا برای قلبم خواستکاری خواهم کرد

شاید سهم من شوی

آنگاه قلمت ،احساست ،شعرت

بوسه باران خواهم کرد

وبه انتظارت تا وقت مرگ می مانم

روحم را بتو تسلیم خواهم کرد

میدانم بتو خواهم رسید

میدانممممممممممممممممممم

------------------------

///سراب///

وچه سخت است در این دام اگر ها ماندن !

که سئوال است و سراب ؟..

نه جوابی ، نه امیدی

همه وهم است وخیال !

وخدایی که مرا می نگرد

ومن از آینه ی عبرت خویش

به هیاهوی خود گمشده در دام سراب

شعر تنهایی دهشت زده ام می خوانم

وبه آن رفته وغارتگر دل

حرف نا گفته ام این است:

چرا ؟!

------------------------

///همه بهانه از توست///

بیداد و همه فتنه و رسوایی و شیدا شدن از توست

این جامِ جم و فتنه ی مجنونی لیلا شدن از توست

در میکده و مسجد و در دِیر و خرابات

خون خوردن و افسونی و حیران شدن از توست

این شاهد و آن میکده و مستی و ساقی

وین گل به گلستان تعالیّ و همه به شدن از توست

-----------------------
/// نان من ///

گریه ها خونی و دلها رنگی

روزگاران همه از اشک دلان هم لبریز

دستها هم بخدا سنگی و هم بی معنی

خنده هم برلب آن کودک تنها خشکید

مادری در طلب نان شبش می نالید

دختر کولیِّ هرز آمد و رفت

هیچ کس نام نپرسید ؟!٬مگر نامش چیست؟!

پدر از شرم، خدا پیرهن از تن بدرید

ماه غمگین شد و با ابر گریست

آفتاب هم خجل از کودک ولگرد خیابان لرزید

دور گرد ،در طلب لقمه جان، نان دزدید

غصّه از شرم خجل گشت و خمید
---- ---- ----
نان من زهرِ من و تلخ من است

آتشی بر دل و بر جان من است

-----------------------
///کاش ///

کاش می شد اشک را با اشک شست

کاش می شد حُرمت محراب را

در طلوع صبحگاهان با دو چشم تر بشست

کاش لبخند یتیم مانده در کوچه برای تکّه نانی را خرید

کاش من دیوانه ایی بودم که از دیوانگی، دیوانگان را می ستود

کاش هم چون عندلیب باغ بودم

تا به آوازم بخوانم قصّه ی نامردمی را

قصّه ی آن نو بهار خفته در پائیز دلها

کاش من ، هرگز نبودم (من)

که از من ها بلا خیزد و تن ها در جفا سوزد و دل ها آتش افروزد

واین/ من ها/ خدا داند که من ها را بسوزاند

و با اشکِ منی چون تو و آن دیگر چراغ خانه افروزد

و خود در وسعت نفسش بسوزد!!

بسسسسسسسوزد!

-----------------------ژیلا