گفتم

گفتم  آن  کیست  که  بخشوده    گناهم

گفتنم ربِّ کریم است که پوشیده   خطایم

گفتم   آن   لطف  و  کَرم   جُو د        الهی

که   بخشیده  مگر   ؟    ذات       تعالی

گفتم     آن    فرّ  و      شکوه        صمدانی

که     برازد      جز         آن      جلِّ      جلالی

گفتم آن أرض و سماء و همه ی  بطن   دو  گیتی

که     خالق    شده     جز     صاحب       عالی

گفتم آن شمس منوَّر ،  که  منیر  است  به اختر

که  شب  و  روز  مکرَّر    بشد  از    ربِّ       مکبَّر 

گفتم آن أربع فاصل که    بهار   است     عروسش

که تب و تاب کند تا به خزانش برسد سردی  جانش

گفتم آن باغ مشجَّر ، که مزیَّن شده از حُسن خدایی

که   بَر    و    بار     دهد    از    نِعَم     و    صُنع الهی

گفتم آن طبع لطیفم ، که هدیه است از آن ایزد باقی

بکند راسخ مجنون ،همه شب سجده ی آن ربِّ جهانی

دوش آمد بت پرستی باده نوش

هی کجا داری تو منزل ای خموش

من سرای دولت  و رفعت گذارم در طبق 

من قدم در خاک ملحد بر ندارم در شفق

آن رفیق دولت و مکنت بُود در روز باز

آن غریب و خصم باشد در شب بی برگ و ساز

ژیلا

خدایابنگر

در تاریکی گام بر داشته ام

با دلی پر ز هراس ، چه شود قسمت من

ای خدایا بنگر بر من کم

من حریصم ز هوی

طوفان درون خورده ذرّات وجودم

شک و تردید ندارد ز سرم  راهبر باش خدایا 

 چه شود عاقبتم  ؟شب سیاه و دل دیوانه ی من

رنگ باخته از بیم و گناه

دست امید دارم به سویت

یاریم  ، کن برسان نیم نگاه

ژیلا

آزاده

در هوای سرد و غمگین رفتم آخر سوی کوچه ، سوی بازار

رفتم ، آخر گم شوم از دید دنیا

وه! ندانستم که دنبالم بیاید  

خوی و تقدیر مکَّدر

گفت هر جا پا گذاری  

سایه، سایه ، خواهم  آمد ! 

ای عجب ! خام است خیالت

من همان خوی و سرشتم

من رها نتوان کنم این کج خیالم

پس کجا باید روم من ؟

قعر دریا ، پشت کوهها

من که باید من شکستن!!

تا شوم آزاده از (من) !!!!!

 ژیلا

دستهایت را جستجو میکنم

برای مهربانی روز های خستگی

آنگاه که خورشید گرمای وجودش را از من دریغ می کند

تو گرمای وجودم باش

و با  عِطر تنت که بسان  گل های وحشی است 

 مرا جانی تازه ببخش

تا از وجودت جانی تازه در کالبد بی روحم دمیده شود

و بودن را در تو  و با تو آزمون کنم 

ژیلا

       های و هوی

دل بسان کفتری   پر  پر      زنان

سوی هر بام سوی این    آسمان

کفترم این  جا و آن جا     می رود

با خود و بی خود به هرجا می رود

ای  دل  دُردانه   و   نا اهل    من

ذرّه ای  کم کن    ز های و    هُوی من

ای خدایا   دل   چو مشغولت شود

از خود  و  هر  ناخودی  فارغ  شود

ژیلا

  منجی

کنار جوی نشسته میزنم زار

بنالم  از دل  نامرد و ناکار

بنالم ازکس و خویش  قدیمی

چرا بر من گذارید این همه بار

نه بارم می رسد منزل نه نامم

چرا  گردن  گذارم  بر   ستمکار

به فریادم رس و ناجی من شو

تو منجی هستی و آن دیگران خار

ژیلا

 گر که بگشایم به سویت بال و پر

هدیه

با این دل بی حوصله   با این شب بی پنجره

می خوام که فردایی بشم

میون گلهای سفید  یاس واقاقیا و بید

دلم را پروانه کنم

پرش بدم اون دور دورا   میون دشت و جنگلا

برم تو رؤیا ای خدا

یه رؤیای خوب و قشنگ   با آدمای بی کلک

با خنده های شوخ و شنگ

بریم بالا تو آسمون   بریم تو کهکشون دور

ماه و ستاره ببینیم  شاید ستاره بچینیم

دلامون جلا بدیم  عاشق بی ریا بشیم

دستامون و یکی کنیم  همدیگرو صدا کنیم

عشق مون هدیه کنیم   زندگی رو تازه کنیم

ژیلا

الا بذکر اللّه تطمئن القلوب 

حُزن و اندوه امانم را ببرد

گریه و سوکِ دلم صبرم  را ببُرد 

گوش بردم بر ندای باطنم

هان مشو غمگین ؟ ذکر اللّه رنجم را ببُرد

ژیلا

سایه در سایه دیگر بنهی عمر فنا ست    

کار را گر پس فردا سپری باد هوا است

ژیلا

نشان

نام و نشانم بخدا گم شده

ریشه و اصلم همه ویران شده

باد که برده همه روزی ام

سیل که شسته همه هستی ام

مانده در این وادی بیغوله ها

خسته ز آنم  که دادم  فنا

در پس این قسمت وا ین عاقبت

بلکه بجو یم بخدا عافیت 

ژیلا

  هوار

هوار هوار ای خدا .......داد برس داد ما

اسیر و درمانده ام ،زار و سر افکنده ام

داد دلم را بگیر ،از خود و خو یشان بگیر

باد بدادند همه توشه ام ،توشه و هم ریشه دیرینه ام

من چه کنم با کسان،تیشه زنم یا فغان

ریشه و بن سست شد،کنده و بیروح شد

یاد نبودند ترا این کسان

گر چه شدند فانی و هم  بی نشان

لیک بمانده  همه تاثیرشان

ظلم و گناه همه اعمالشان

ژیلا

  حمد

حمد و سپاس بر تو سزد ای خدا

بنده همان به که دهد سر به راه

جهد و جهاد و همه بینش تویی

آن هدف غایی و مقصد تویی

همّت و عزم و کرم و جُود تو

منزل و مَأوی من از عِزّ تو

باد صبا و نفس مُشک بو

از تو گرفته  چنین عِطر و بو

جان عزیز و دل بیتاب ما

یاد تو سازد همه آرام ما

ژیلا

  قوّت قلب

گر خدایا عاشقم گردانی معشوقت شوم

عشق و ایمانم دهی مومن شوم

قوّت قلبم شوی حاتم شوم

سرمه چشمم شوی بینا شوم

گر طبیبم گردی بیمارت شوم

ساکن روحم شوی شادان شوم

ژیلا

 تک بیتی ها

گل به خوشبویی و زیبایی تو دارد راز 

ماه وز نور و جلال تو کند این همه ناز

کار را گر پس فردا سپری باد هوا است

خواهنده تویی خواه و ناخواه چه شود

شِمه ای هستم ز الطاف خداوند جهان

تو بد کردی بدنام مانی به یاد

دهد پاداش و این کارانه ام را

تویی ظاهر در نگه منتظران

یاد تو آرامش قلب غمین

آن خدای عامل و عادل تویی

آن خدای کاتب شعرم تویی

شعر هایم همه در وصف اوست

روز و شبهایم همه در ذکر اوست

خود به نادانی به گِل آلودهایم

که دنیا بی وفا است و گریزان

بنام ارحم و با یاد یزدان

برم دستم سویت با یاد قرآن

کنم خواهش که یارب یاریم کن

بنامت حافظ و لطف شاملم کن

     ژیلا

یاد خدا

تن به پوشانم به عشق و روی تو

لب گشایم با کلام و یاد تو

ره بپویم با کلام و نام تو

شب بخسبم با امید خواب تو

در سجود و در رکوعم ذکر تو

سر به تربت می نهم با عشق تو

 تسبیح و  وردم باشد شوق تو

 روشنی وسرمه چشمم همانا نور تو

 شادی ولبخند من از شور تو

اشک و شوقم قطره دریای تو

 سادگی و عطر جانم بوی تو

 قلب پاک و روح پاکم چشمه جوشاند ز تو

ژیلا

 تو چه بیرحمانه درآن خواب و خیال

 ورق ها زدی و دم به ندانی کردی

تو که دانستی و اظهار  نمودی که ندانی

هم  تو دانستی و آتش زدی و می دانی

ژیلا

 جوانی

به عشق های جوانی زندگی کن

به لبخند بهاری تازگی کن

به گرمای تنت گرمی ببخشای

ز شور و شوق خود هستی ببخشای

به جام چشم مستان می بنوشان

به آغوش عزیزان جامه پوشان

ز شادی شمع شو ، شمع مجالس

به سوزان و بسوز تا خود بگردی پاک و خالص

 ژیلا

امیال دنیا

عزیزم دل قوی دار از خدایت

خدایت میدهد رزق از صفایت

مده ناله پی امیال دنیا

که ریسمانی شود برگردن ما

مکن بارت گران با حرص دنیا

که سنگینی کند بر گرده ما

ژیلا

 غوغا

سرا پای چهان جنگ است و غوغا

درون خانه ها  فقر است  و  دعوا

پدر  خم   گشته  از  جور  زمانه

به طغیان برده سر اطفال خانه

زند مادر به سینه سر به زانو

کجا  دارد  خبر  آن  پیر  زالو

دگر  نانی نمانده  در کف  ما

دگر  نائی  نمانده در  تن  ما

جوانها مست خمر و گرم عادت

برفت از یادشان مردی و غیرت

خداوندا برس  داد  دل   ما

بگیر تو  قدرت از خصم تن ما

      ژیلا

خواب دیدم که بخوان سوره ناس

تا پناهت تو دهد ربّ النَّاس

گر که خنّاس شود دور از دل

هان بگردی تو ز وسواس خلاص

ژیلا

تو چیستی

 زمانی من نشستم با دلم

خلوتی کردم ز اغیار از دلم

 پرسیدم که دل تو چیستی

بچه ای یا جاهلی ! تو کیستی

کی توانم من کشم افسار تو

کی شوم من فارع از امیال تو

پاسخم داد این دل بی غل و غش

خود مده دست منِ دیوانه وَش

ژیلا

من آن .....

من آن آشفته و گم کرده راهم

من آن سوداگر بشکسته جامم

من آن  مستأصل و بیچاره حالی

که در مانده به گِل چون چارپایی

دلم دارد هوای دلگشایی

که آرامش بیابم من زمانی

خداوندا بده آرامشی و بکن  یاد

که جز از تو نخواهم از کس امداد

ژیلا

 یغما

خدایا خانه ها خالی زعشق است

بسان وادی بی بار و رزق است

به تن کهنه لباس آن زمان است

که وارو گشته و حالا چنان است

لب خشکیده و تفتیده آن کودکانم

نماد ظلم و جور خائنین است

که مادر ناتوان است او چه سازد

چو اهریمن بر او فرمانروا است

پدر گردن فرو هشته نداند

توانش نیست با خود در جدال است

که شیطان برده یغما حق آنان

سکوت و نامرادی سهم شان است

ژیلا

 کلبه

بسازم کلبه ای با نام و یادت

پی و سقفش بود تیر نگاهت

در و دیوارش از مهر و وفایت

که فرش و نور آن باشد کلام و روی ماهت

امید دیدنت نان و نوایم

لب خندان تو ساز و توانم

دم گرم و نفس عیسی مسیحا

شود آب حیات تشنه جانها

ژیلا

 جوانی

به عشق های جوانی زندگی کن

به لبخند بهاری تازگی کن

ز گرمای تنت گرمی ببخشای

ز شور و شوق خود هستی ببخشای

ز جام چشم مستان می بنوشان

به آغوش عزیزان جامه بپوشان

ز شادی شمع شو ، شمع مجالس

به سوزان و بسوز تا خود بگردی پاک و خالص

ژیلا

آزاده

به گلزاران  شدم نرگس بچینم

دو چشم نرگس و مستانه دیدم

به کوه و چشمه ساران چون که رفتم

به بند چشم آهوئی فتادم

به دریاها شدم چون ماهی باشم

خودم را صید  صیاد   دیدم

به دشت و جنگل و بیشه که رفتم

به چنگ دیو و دد افتاده گشتم

به رویا و تخیل چونکه رفتم

خودم را واله و سر گشته دیدم

به کنج خانه ام عزلت گزیدم

به تار عنکبوتی در تنیدم

به هر جائی که باید دل سپردم

اسیر و برده   آنجا  گشتم

دلم را من به یزدانم سپردم

خودم را رسته و آزاده دیدم

ژیلا