بسازم کلبه ای با نام و یادت

در و دیوارش   از مهر  و وفایت

پی و سقفش بود تیر نگاهت

که فرش  ونور آن باشد کلام وروی ماهت

ژیلا

عشق

                                                     ژیلا

شعله شمع شب تاریکی ام من

 نمای بی نُمود و خالی ام من

غریب و تارک و بی های و هویم

شب و روزم یکی گشته چه گویم

   ژیلا

زندگی ........    

  زندگی را در کلمه من ، در کلمه تو،در کلمه  او  ما  شما  ایشان ؟!!

یعنی دویدن ، رسیدن زود از دست دادن

یعنی کودکیّ نارس ، جوانی بر باد رفته

پیری زود رس ، آرزوهای خفته درخاک

عشق های ناکام ،   دیر رسیدن به زمان و مکان موعود

فریاد بی صدا ،دویدن های بی جا

فراموشی خوبی ها  ،کینه های زهر آلود

طلوع نا بهنگام ،  غروب بی وفت

اسیر آزادی ،بنده هوس

حسادت کشنده ،خواب در غفلت

خودرا به نا شنوایی زدن، بینا ولی کوردل

خودرا به نا شنوایی زدن، بینا ولی کوردل

سرعت لاکپشت، خزندگی مار خوش خط و خال

وحشی چون گراز ،رام چون برّه

    طوفان در حوادث ،گریه در هنگام خنده

   خنده از سر خشم ،شرم در بی حیایی

 وجدان خفته، زمان شادی فراموشی این وآن

    تظاهر به نداشتن ،وانمود به داشتن

سؤال بی جواب ،راز های سر به مُهر

نگا ه های دزد کی ،دلدادگی های  رؤیای به خاک رفته

 و  آرزوهای بر باد رفته

 ژیلا

من به تنهایی خود خو کردم

من به درماندگی و بی همگی خو کردم

من به نومیدی و یاس!

به شب تیره ی خود خو کردم

من به دنیای پراز رنگ و ریا

به دل مرده ی  خود خو کردم

تو  به   دنیای  خودت ! به ریا

 و به  تمنّای    دلت خو   کردی

تو به بی حرمتی عاشق ومعشوق خدا خو کردی

تو به دستان پر از حیله و مکر

تو به این و  تو  به آن خو کردی

 تو به هردم به فریب  دیگر ان  خو کردی

ژیلا

  رسم زمانه

          یاد خدا

ابله و نادان همیشه غافل است

غافل از یاد خدا و غافل از یاد خود است

از خودت تو به خدا یت می رسی

وز خود غافل به شیطان می رسی

        عادت

عطا کرد ساز و عادت بندگان را

که تا عادت کنند هر خوب و بد را

گر این عادت نبود در آدمیزاد

همه دیوانه و مجنون شدند از شاد وناشاد

ژیلا

دیده ام روی چو ماهی در خواب

همچو رعنا عروسی به شباب

در نگاهش فلک اندر افلاک

روی انداخته از خجلت  او هم مهتاب

     ژیلا

همه شب چشم شدم  اشک شدم

ریزش یک کوه شدم

ناله ی جانسوز شدم     جُغد شبانگاه شدم

خاک نشین رخ زیبای تو دلدار شدم

به گدایی به درِ خانه ی تو مُرده و تبدار شدم

 در طلب عشق تو بیمار شدم

دربدر کوچه و بازار  شدم     تاک شدم  برسر هر دار شدم

در هوس روی تو بد نام شدم  صحبت هر برزَن و هر بام شدم 

ذرّه شدم  خاک شدم  شُهره ی آفاق شدم

آب شدم    مرده شدم     واییییییییییییییی که بر باد شدم!

ژیلا

 /// سوگند///

خداوندا ..........

به تسبیح تو سوگند

به حمد و قبله ات سوگند سوگند

من از کویت نران من دردمندم

گُنه کردم

ببخش !! آخر به بندم

رها کن این اسارت و این جدایی

دگر آخر به کی

این بی خدایی ،بی پناهی

من از درگاه تو خواهان وصلم

تو لبیکم بگو

تا جان و هم جانان ببخشم

اگر ژیلا !

خدایش، این اِلاهش راشناسد

خدا هم بنده اش

این رانده اش را می نوازد

ژیلا

    برو

گفتمش جانم عزیزم گوش کن   

گفتمش آخر که هستی با من آی

گفت قوّت نیست خود تنها برو 

گفتمش راهت بسی آسان کنم

گفت خوابم می برد بی ما برو 

گفتمش دل را به دریاها بزن

گفت ساحل نیست زین جا تو برو

گفتمش عجز و نیازم را ببین

گفت سر تا پا نیازم خود برو 

گفتمش من در گروگان تواَم

گفت آزادی زما بگذر برو

گفتمش جانم برایت میدهم

گفت جانخواهی نباشد بگذر از ما و برو

گفتمش جامی شوم در دست تو

گفت حالی نیست نوشیدن برو 

گفتمش خاک رهت گردم بسی

گفت پای رفتنم نیست تو برو

گفتمش نازت به جانم می خرم

گفت نازیدن به چه ! تنها برو

گفتمش چشمان پر خونم ببین

گفت خود خونین تنم جانم برو

گفتمش هر چه تو خواهی آن کنم

گفت تنهایم گذار و خود برو

گفتمش من چون کویری تشنه ام

گفت خود اهل کویریم پس برو

گفتمش دیدار من با تو به کی

گفت روی دیدنم نیست تو برو 

گفتمش من بگذارم از تو ؟! چرا

گفت بی چون و چرا ٬ آخر برو

گفتمش دیوانه و مجنون شوم

گفت مجنون بوده ای دیگر برو

گفتمش دستت ببر سوی خدا

گفت کوتاه گشته از دنیا برو

گفتمش یاد خدا آرام گیر

گفت غوغاییست درونم تو برو

گفتمش دردم تویی درمان تویی

گفت خود صعب العلاجم تو برو

گفتمش الطاف بی پایان حق

گفت شرمنده هستم من ٬ برو

گفتمش دنیا نیارزد ذرهّ ای

گفت ذرهّ هم نبودم ٬ پس برو

گفتمش سروِ چمن شو جان من

گفت قد خم گشته جانم تو برو

گفتمش آخر چرا با من چنین

گفت من بودم چنان تو هم برو

گفتمش ماه منی جانِ منی

گفت من پایانِ ماهم تو برو

گفتمش نامم ببر یادم بکن

گفت خود نامم نمیدانم برو

گفتمش پایانِ راهم این نبود

گفت آغازی نبوده پس برو

ژیلا

این چه سرّی است که ما خاکیان می بینیم

همه بر گُرده ی  ما ، وخود به خاک می بینیم

یا که آن صدر نشینان همه از خاک زرَاند

یا که آن گود نشنیان همه از لای و گِل اند

     ژیلا

دو بیتی

در بیابان می دویدم در پی عشقی عجیب

نعره کردم ای خدایا، عشق باشد یا لهیب

می تراود از دلم شور و شررهای مهیب

یارب این جان باشد و آن سرنوشتی بس غریب

--------------

هردم کشیدی شعله از آتش درونم

جانا بکشت هجرت این شوق در نهانم

بس برده ام رنجها در دیدنت چه دانی

رویی نما برمن، تا جان بگیرم آنی

ژیلا

تا ابد

دوست دارم کلبه ای را در کنار جنگلی را

چشمه آب روان را سبزه  و گلهای زیبا

مرغ  و جوجه ، اردک و بزغاله ای را

نان و آبی دست در دست تو تنها ،من  کنار تو ،برای  تو

همیشه در نگاه تو، ماه  زیبا

رقص نور و دشت دلها

خنده گل ، عطر جانها

موسیقیّ برگ و دنیای ترانه

ما بدور از هر بهانه، بستری بافت شقایق

صبحگاهان با نسیمی و سلامی

آتشی از شعله عشق، چاشتی از نان و آفتاب

دست در دست و دوان در بیشه زاران

یا چو پروانه دوان در دشت  و صحرا

رنگ و وارنگ چون بهاران، در ورای آسمانها

با پری از جنس ابرها ،تا خود آن کهکشانها

در کنار یک ستاره، سادگی و بی تمنّا

تا ابد ماوی بگیریم ،تا ابد آنجا بمانیم

تا ابد آرام گیریم

 ژیلا

باز من مَستم و از مستیِّ تو خواهم مُرد

باز من مُرده ام و مُرده ی تو خواهم مُرد

باز این ساغر ما خالی و پُر می گردد

باز قاموس کلامم ز تو دُر می گردد

ژیلا

باز دیشب من ترا در خواب دیدم

میان بستری از پرنیان و یاس دیدم

ترا چون کودکی در مانده و  بیمار دیدم

دودستت حلقه در گیسوی خود بیتاب دیدم

     ژیلا

دوست دارم 

بودن و ماندن را دوست دارم

زیرا همه بودنم در گرو توست

ماندن را دوست دارم چون بهانه ماندنم هستی

خنده را بر لبان تو می پسندم زیرا تو لبخند بهارانی

گریه را نمیخواهم چون هجرترا به یادم میاورد

گردنبند مرواریدی دارم از صدف وجود تو

گل سرخی زینت موهایم است گلی که از قلبت چیدی

دستبندم از جنس ستاره است چون اسیر ستاره ام

در هوای تو استنشاق میکنم می دانی هوا، عطر ترا دارد

بازبان تو سخن می گویم نامم را با الفبای تو می نویسم

زیرا تو، حُسن اسمایی آسمان را دوست دارم

چون تو ساکن آنجایی شب را بخاطر رنگ چشمان تو دوست دارم

گل های وحشی را دوست دارم چون تو، همانند طبیعت پاکی

و دوستت دارم را دوست دارم چون تو خود، دوست دارم هستی

ژیلا

می درون میکده

 چون عشق عاشق بی صداست

چون که خمّار آید و معشوق آید 

 آن زمان غوغا بپاست

     ژیلا

پس از تو

پس از تو من نخواهم بود

سروده ام دیگر زیبا نیست

به دشتِ خیال نخواهم رفت پرواز را دیگر نمی خواهم

در چمنزارها به دنبال خرگوشها نمیدوم

بر بال عقاب نمی نشینم با پرستو ها سفر نمی کنم

با عروسکم سخن نخواهم گفت آینه ام را می شکنم

آواز را ، و موسیقی راز را گوش نخواهم داد

پس از تو من در میکده دل برایت به سوک خواهم نشست

و شراب عشق را ، رایگان هدیه میدهم

دیگر سبزه ها و گل های زرد و بنفش

رود ها و دریاها بی معنی است

پس از تو دنیا میایستد زندگی از جریان می افتد

خنده هم زیبا نیست گریه هم لطفش را از دست داده

مرغ شب هم تنها یی مرا می خواند

دیگر بال نمی گشایم برای پریدن

قلبم را به یقین در صندوقخانه ای می گذارم

و در گوشه ای دور

در زیر زمینی، یا خرابه ای پنهان خواهم کرد

کلیدش را در چاهی عمیق و نا دیده می اندازم

دیگر در دشت ها همراه موسیقی باد نمی رقصم

و مرغان و غزال وآهوان را دوست نخواهم داشت

پس از تو نمازم را و قبله گاهم را سجاده ام را به که وا گذارم

دانه های تسبیح را به کدام عدد شمارش کنم

دیگر باغچه دلم را آب نخواهم داد

دیگر زلزله فقط یک لغت است زیرا من زیر آوار مانده ام

طوفان یک گذر است زیرا من هستی را باخته ام

سیل تنها یک جریان است

چون من دیگر جریان ندارم

عقربه ساعت هم مرا به حال خودم رها کرده

پس از تو مرا حیاتی نیست پس از تو مرا توانی نیست

پس از تو ماندن و خواندن هجو است

پس از تو( ژیلا ) را بهانه ای نیست برای سرودن

و حرفی نیست برای گفتن

ژیلا

شاهد از غیب ندا  سر می داد

یا که در مان بکن این درد  و بسوزان دامن

یا برون پرده بینداز و نما عریان راز

یا بشو مُرده که مِحنت نبری هم چون من

     ژیلا

         قایق خیال

بیا بر قایق خیال بنشینم با هم پارو زنان برویم

از رود خانه ها و دریاها عبور کنیم

بادبانها را بر افرازیم و سفر کنیم

برویم به دور دستهابه نقطه پایان زمین

ماهی ها را سلام دهیم ستاره دریایی را بچینیم

در جزیره ای خانه یمان را بسازیم

خانه ای با تمام وجود ز عشق و رویا

هر صبجگاهان با ترنم مرغان دریایی و نسیم خنک دریا

و دست نوازشگر خیال، روزمان را زندگی تازه مان را شروع کنیم

آنگاه سبد دلمان را به جنگل و دریا  هدیه دهیم

و جنگل میوه های دلش را سرخی جانش و سرسبزیش را

 دریا عزّتش و امانتداری و پاک بودن را هدیه دهد    

و با آتش عشق سرما را و سرای مان را گرمی ببخشیم

و در کشتزار دل دانه حیات بکاریم

و با دانه های محبت پرندگان را مهمان کنیم

و عشق را و دوست داشتن رابه پر مرغان ببندیم

برای تمام دلداد گان و عشاق همراه شقایق های وحشی

با بوسه ای از طبیعت هدیه دهیم

و پیام ماندن و بودن را آموزش دهیم

ژیلا

قسم

بارها من قسم از جان شما می خوردم

 قسم از روضه رضوان خدا می خوردم

قسم از خاتم عشق وقسم از ساقی جان

قسم از حیُّ وممات و قسم از رویش جان می خوردم

که  تو فَوق و   یَد  و معبود منی 

 که چو یوسف به زلیخا ، تو مقصود منی ....... 

ژیلا

بودنم روزی کلامی تازه بود

خواندم شعری همانند تو بود

رقص آتش از برای ناز ابروی تو بود

شعر ژیلا ،هر الفبایش همه یاد تو بود

ژیلا