ز دوران  جوانی خوش ترم نیست

عروسی بود و دیگر باورم نیست

ندانستم که دورانش چه کوتاه است

همی دانم عروسی بود و دیگر باورم نیست

ژیلا

رقص باد را در پریشانی  گیسوانت

رقص نور را در درخشش چشمانت

رقص   آتش  را  در  شراره   لبهایت

رقص گل ها  ر ا  در   عِطر   وجودت

و رقص زندگی را در همیشه بودنت میخواهم

ژیلا

 بازگرد

صبح گاهان با خیالت، با دلی پراز رمز  و راز

با نسیم خوشبوی جانت، در بستری که بوی ترا دارد

نفسی که عطر ترا دارد آغاز میکنم بودنم را

گل یاس نگاهت در جانم خانه کرده

رنگ چشمان تو رنگ آسمانم شده

عطر جانم بوی گلهای تن ترا دارد

حرف اولم، حرف آخرم تویی، صدایم صدای توست

خانه ام ترا فریاد می کند، چشمانم ترا جستجو میکند

دستانم ترا می کاود، نگاهم به در مانده

گریه ام رود خانه نامت شده، خنده ام ترا صدا میزند

من در وادی تنهاییم ترا می خواهم

آیا یاد داری مرا ،آنزمان که دل را بتو باختم

آنزمان که ایمانم را در گرو چشمانت گذاشتم

تو مرا به رویای دست نایافتنی خیالت مهمان کردی

چه ساده باورت کردم ،چه آسان ترا به قلبم راه دادم

حالامن در دشت خاطرات تو سر گردانم

من در نمیدانم ها و چه باید ها سر گردانم

سینه ام مالامال یادها و یادواره های توست

قلبم سنگینی می کند دلم بی طاقت است

ابر سیاه بد بینی ریشه ام را سوزانده

باران ریشخند بظاهر یاران ویرانم کرده

بیا دستانم را بگیر نیازم تویی ،هوای تنفسم تویی

بیا  در باغچه دلم دوباره خانه ات را بساز

بیا به رویای همیشگی مان سفر کنیم

دلم سخت انتظارت میکشد، می خواهم با دسته گلی

از خوشبوترین گل طبیعت خدا به استقبالت بیایم

می خواهم با زیباترین وقشنگ ترین واژه دنیا مهمانت کنم

میخواهم روی سقف آسمان با درشترین کلمه بنویسم

عزیزترینم (   دوستت دارم  )

 به خانه ات ،به قلبم باز گرد 

                   ژیلا   

  آزاده

در هوای سرد و طوفانی برفتم

سوی کوچه ، سوی بازار

رفتم ، آخر گم شوم از دید دنیا

وه! ندانستم که دنبالم بیاید   خوی و تقدیر مکٌدر

گفت هر جا پا گذاری  سایه، سایه ، خواهم 

ای عجب ! خام است خیالم

من همان خوی و سرشتم

من رها نتوان کنم این کج خیالم

من کجا باید برفتم  قعر دریا ، پشت کوهها

من بباید من شکستن!!

تا شوم آزاده از  من

            ژیلا  

    تا خدا هست

تا خدا هست مرا دردسری نیست که نیست

تا دلی همچو شما  هست  ،مرا هیچ غمی نیست  که نیست

تا خدا و دل تنهای من و عشق خدایی است

دگر هیچ غمی نیست که نیست

آنچه از حُسن و جمال تو بگویم مرا کاری نیست

آنچه از راز دل و قلب اسیرم بسرایم مرا باکی نیست

در سکوتم همه حرف است که از جان خیزد

در نگاهم همه عشق است که از دل خیزد  

    ژیلا

خداوندا بگیر دستم که داغم

سرم شوریده و بی تاب وزارم

کجاست آرامش وتسکین دل ها

که دل در سینه ام تنگی کند از کار دنیا

ژیلا

   او

و خدایی که مرا ،جان مرا

هستی و هر گاه مرا

نای و توان دل بی تاب مرا

بافته در سلسله عمر مرا

او مسلم به کنارم بنشسته

او یقین  در تن و جانم بنهفته

او رهایم نکند یکّه و تنها و خرابم نکند

در مناجات سحرگاه و اذان دل تنها ، رهایم نکند

او خود عشق و  خود هرچه تو دانی

وندانی و نخوانی

او امید است شب تار فقیران

 و دل ریش ضعیفان

ودل مادر دردمند و خیال خوش هر  کودک غمگین زمانه

او چه در مسجد و خانه ،

 چه خرابه  چه در میکده وجام وپیاله

رخ زیبا و رخ بی رمق  پیرزن  و عاقل و دیوانه وفریاد شبانه

او خود پادشه و خالق این گیتی و آن عامل کار است

خود روح وتن و هر چه که در بطن جهان است

ژیلا

این سرود را تقدیم میکنم به کودکان عزیز

   پری

پری قصه ام من     تنها و خسته ام من

خونه م تو جنگل دور    دلم اسیر یک نور

روزا میشینم تنها،   قصه میگم با گلها

منتظره یه شازدم ،   شازده بیاد تو قصه م

سوار اسب سفید،     زیبا مثل یه خورشید

دست منو بگیره ،     برام آواز بخونه

بریم دوان و شادان ،    تو دشت وتوی دامان

گلهای رنگ و وارنگ،    سرخ و بنفش و زرد رنگ

پروانه های رقصان،    خندان و خوب و شادان

می رقصند دور گلها ،   می خونند شعر دلها

نقش می زنند طبیعت ،سپاس و حمد خلقت

من و توهم بخندیم ،  دنیا را خوب ببینیم 

مبادا غمگین بشین،   مثل من تنها بشین

دنیا پر از خوبی ،  دنیا همش شادی  

خوبی هارا ببینید ، بدی را دور  بریزید     

                                                  ژیلا

       خیال واهی

در خیال واهی خود چه دلخوشم

و منتظر مانده ام شاید

در ایستگاه بعدی زمان گمشده ام را بیابم

چشمانم را می بندم

تا شاید اندکی خواب را مهمان کنم

خوابی که از چشمانم گریخته

به من امان بخود اندیشیدن نمی دهد

و پیوسته من در تکاپوی زمان از دست رفته  می کوشم

خواب را به مهمانی دیگری می فرستم

و در رویاهای دورم

همواره گمشده ام را جستجو می کنم

وای بر من وزمانی که بیهوده از دست دادم

کاش می شد ماشین زمان را نگه داشت

آنگاه من اورا در صندوقخانه قلبم و فکرم

برای همیشه بایگانی می کردم

تا همیشه به او دسترسی داشته باشم

دلتنگی هایم را با بودنش و در نگاه سوزنده اش آرامش دهم

ولی چه سود که همه اینها خیالی واهی است

ژیلا

خداوندا ز دل بیگانه ام من

رفیق و همدم پیمانه ام من

شریک ویار وهمراهم کجا رفت

 که خود در دام او افتاده ام من

ژیلا

عشق صدای طپش زندگی است

و زندگی در عشق جریان دارد

پس دریاب جریان زندگی را   

    شکوفه ها خندیدند، گلها رقصیدند

        ریتم باد در گوشم پیچید

   و خدا را بیادم آورد 

من انسانم؟!

که من  اشرف به مخلو ق خدایم

من انسانم؟!

 که من برتر ز هر حیّ خدایم 

 من انسانم ؟!

که من آدم ، که من حوّای این خاکم

من انسانم ؟!

ولی ا فسوس و صد افسوس آن سانم

 من انسانم؟!

ولی در جلد انسانی  همان حیوان  حیوانم

 من انسانم ؟!

ولی وحشی و بیمار و تبه کارم

 من انسانم ؟!

ولی خاک خدا و حقّ مردم  هیچ پندارم

 من انسانم ؟!

چرا این سان پریشان و چرا آن سان گنه کارم

 من انسانم ؟!

 چرا هردم پی این وپی آن من هراسانم

چونکه آن سانم  

ژیلا

سبّح ِللِّهَ میکنم هر صبح وشام

شام وصبحم می شود در یک کلام

آن  کلامِ  واحد ربّانیّت

می برد ما را سوی وحدانیّت

ژیلا

     قافیه

چشمه قلبم بگشته شوره زار

   زانکه شوق وذوق من رفته به باد

چاره ایی باید بسازم ای خدا

من که باختم قافیه  رفتم  ز یاد

ژیلا